28 Haziran 2012 Perşembe

panik mi atak, atak mı panik?

içimdeki kötü düşüncelerin dozunu ayarlayamıyorum çoğu zaman.
sevdiklerimi kaybetme korkusu,
ölüm korkusu,
sakat kalma korkusu,
yürüken kafama klima motoru düşmesi korkusu,
asansörle zemine çakılma korkusu,
sinyal verip şerit değiştirirken bile ya durmazlarsa korkusu,
gece gelen telefon sesi korkusu,
gözümde canlanan kaza sahneleri,
kapalı alanlardaki partnerim karabasan vs. vs...

soğuk kanlılıktan eser yok,
kaş yapmaya çalışmak şöyle dursun gözleri oyu oyuveriyorum!

bildiğin panikliyorum,                                                               
sonra düşünüyorum 'ne oluyor bana yahu?' diye...

bu belirtiler insanlar 70 yaşını geçtikten sonra olur sanıyordum,
ama gel gelelim ki 30 olmadan atağa geçtiler...
Panik atağa!

Sevgili panik atak,
rica etsem beni bi kendi halime bırakır mısın?

4 yorum:

  1. anlar mı ki bu panik atak sözdeenn:)
    beni anlatmışsnız sanki..
    kaleminize sağlık.
    takipçinizim.
    bende beklerim sayfama,
    sevgiler..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hoş geldin :)
      Ataklarımıza sağlık ;)
      Ben de sana geliyorum hemen ;)
      Sevgilerrrrr....

      Sil
  2. Her dönem oluyor insana.
    Önemli olan, bu panikleri rahatlatmak.
    Yoksa herkes kendi çapında bir deli.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Deliklerimiz değil mi bizi biz yapan? ;)
      Sevgilerrrrr....

      Sil